Lieve allemaal,
Poging twee om een berichtje te plaatsen. Ik had eindelijk de rust en de tijd om iets te typen (en het internet was eindelijk snel genoeg om de site te openen), maar het bericht dat al klaar was, verdween spontaan, toen ik op plaatsen drukte. Nu dus nog maar een keer (eerst in word deze keer!). Vijf dagen later en nog niets kunnen plaatsen. We blijven proberen! Lang leve Iquitos.
Een bericht om jullie op de hoogte te stellen van de geboorte van onze dochter Sofia. De kleinste, lichtste en rustigste (tot nog toe) van onze drie dochters. Ze is supermooi en lief en lijkt gigantisch veel op haar twee grote zussen. Ze is 2 oktober om 6.57 geboren, met 3200 gram en 48 cm.
De vrijdag voor ze is geboren kwam mam hier aan. Ze heeft nog net even mogen genieten van mijn dikke bewegende buik, een sportende Amber bij de afsluiting van de mini olympiade van haar school (overigens superschattig al die drie jarigen die moeten rennen, kruiwagen lopen, volleyballen en voetballen), Norah met al haar gekke acties en beide dames in het zwembad .
Op maandag moest ik op controle naar het ziekenhuis en daar was het mis. De harttonen van Sofia waren weer veel te laag (twee weken ervoor had ik ook al 3 keer aan de monitor gelegen voor hetzelfde problem) en ik mocht van de gynaecologe niet meer naar huis, want ze wilde me inleiden. Dat was even schrikken, want je wil wel dat alles goed gaat met je kind. Ook voor de kinderen was het even omschakelen. Gelukkig mchten ze nog even mee naar mijn kamer en konden we ze alles goed uitleggen en het scheelde dat ze met oma naar huis konden. Ot is nog wat spullen gaan halen (had namenlijk niets bij me) en bleef daarna bij me.
De weeën kwamen in eerste instantie wel op gang, maar om 2 uur ´s nachts stopte alles. Ook kreeg ik maar geen ontsluiting. Tegen een uur of 4 begonnen ook Sofia´s harttonen weer weg te vallen en werd de gynaecologe gebeld. Toen zij kwam, werd er meteen tot een keizersnee besloten voor de veiligheid van Sofia. Dat was wel even slikken. Ik had zo graag nog een laatste normale bevalling gehad, maar je de gezondheid van je kind gaat voor. Snel werd mam gebeld om te komen en ik werd voorbereid op de operatie. Dat ging allemaal heel erg snel. In no time lag ik op de operatiekamer. De ruggeprik viel me 200% mee. Ook de keizersnee zelf. Alleen het moment dat Sofia eruit zou komen werd heel erg spannend, omdat precies op dat moment de stroom uitviel en we in het donker zaten. Ik horde de arts alleen maar zeggen: gewoon door gaan en bij het licht van een mobieltje is ons Meiske geboren. Gelukkig deed meteen erna het licht het weer en hoorde ik ons meisje flink krijsen. Ik heb haar even mogen zien en een kusje mogen geven en daarna zakte ik opeens steeds weg. Toen ze klaar waren met hechten heb ik nog moeten overgeven en daarna op de uitslaapkamer voelde ik me ook niet echt goed. Vooral omdat ik niet wist hoe het met Sofia was. Gelukkig wilde een van de verpleegkundigen wel even gaan kijken en hoorde ik ook vrij snel erna mams stem die me riep en die (tegen de zin van het personeel overigens!) lekker bij me kwam zitten en me al foto´s liet zien van een gezond meisje.
Ik was blij toen ik mijn voeten weer kon bewegen en eindelijk naar mijn kamer terug mocht, waar ik Amber en Norah weer zag en daarna dan ook eindelijk mijn kleine meisje in mijn armen kon sluiten. Die eerste dag was wel een beetje afzien omdat ik niet mocht opstaan (en 12 uur platliggen is echt niets voor mij!!) en omdat ik zelf zo weinig kon. Gelukkig mocht ik ´s avonds al weer lopen en voelde ik me de dag erna al stukken beter. Twee dagen later mochten we al naar huis. Zelfs de motocarrit viel me mee. Ik was alleen maar blij dat ik samen met Sofia naar huis mocht.
En nu thuis is het alleen maar genieten. Het is zo´n lief, makkelijk en mooi meiske. Je merkt amper dat je er een derde bij hebt. Ot heeft al een keer per ongeluk de draagzak bovenop haar gegooid, omdat hij niet door had dat ze in de box lag. Ik kan zo van haar genieten als ze lekker bij me ligt. Wil ook hevig van haar genieten, omdat ik weet dat het ons laatste kleintje is. Ook haar twee grote zussen zijn hevig verliefd op haar. Ze willen niets als haar vasthouden, naar haar kijken en haar platgooien met 1000 kusjes. Vooral samen in bad is favoriet. Van Amber had ik wel verwacht dat ze zo zorgzaam zou zijn, maar bij Norah had ik na Nederland (waar ze iedere keer ging huilen als ik met een baby was) mijn twijfels. Maar ik had het helemaal mis. Norah geniet volop van haar zusje en is mega rustig als Sofia op haar buik ligt. Zo stil is ze normaal nooit. En zo lief hoe ze haar aait en kusjes geeft.
Nou jullie horen het. Wij zijn hier helemaal tevreden en blij met onze Sofia. Wil jullie verder bedanken voor de vele lieve reacties en berichtjes. Weet dat ik veel aan jullie denk.
Liefs Yelke
P.s: foto´s volgen zo snel mogelijk als het lukt!!